To miasto widziało mnie nago?

 

Chciałabym Was dziś zaprosić do mojego małego miasteczka. Już w jednym z poprzednich postów zapytałam, czy ktokolwiek wie, gdzie ono leży. Kiedyś ktoś bardzo wypytywał, a jak się okazało, nie wiedział nawet, gdzie leży Opole... Więc jak tu wyjaśnić. 

To małe miasteczko, dla pytającego o Opole to pewnie w ogóle wieś. Fajnie w takim mieszkać co nie? Są sklepy, szkoły, poczty itp., a jednocześnie cisza, spokój... 

Heh zasypiam przy dźwiękach przejeżdżających tirów z jednej z trzech firm transportowych. Można wpatrywać się w okno i zamiast baranów liczyć tiry. Albo mierzyć odległość w mijanych samochodach ciężarowych. 

 

W końcu jednak robi się na tyle późno, że jeździ tego mniej. Jest weekend, ogarnia mnie ta wiejska cisza. I nagle słyszę: 

- Baśka! Szykuj prześcieradło, będzie ruchane! 

Nadsłuchuję dźwięku walącej w głowę patelni, ale chyba tekst zadziałał i Baśka zadowolona. 

 

Ale ciągle to nie wielkie miasto. Otwieram okno, żeby wywietrzyć mieszkanie po przypaleniu garnka i jak nie doleci zapach gnojówki, to na pewno palonych w piecach śmieci. Czujnik pokaże jakość powietrza bardzo dobrą. Więc uśmiecham się do zielonego światełka, ustawionego chyba w dobrym miejscu i idę na spacer. 

 

Czasem towarzyszy mi jakiś piesek. Nie wiem czyj, ale chętnie za mną drepta. Przy mnie się wyróżni, a ja mam nadzieję, że nikt nie zwróci uwagi, bo nie mam woreczka. Czemu mam mieć woreczek, jak nie mam psa? Tylko kto mi uwierzy, skoro pies merda ogonem i idzie dokładnie tam gdzie ja?

 

Ogólnie jest tu bezpiecznie. Kiedyś chodziły plotki, że ktoś podejrzany szwenda się po zmroku, ale okazało się, że chodzi o mnie. 

Wszyscy się tu znają, każdy o każdym wie więcej niż on sam. Myślałam, że mnie też to dotyczy. Jednak najpierw w parku zaczepił mnie starszy pan i wmawiał mi, że nie jestem stąd, bo on zna tu każdego a mnie nie. Po tej rozmowie zwątpiłam, czy tu mieszkam od urodzenia, czy w ogóle istnieję. Ostatnio też zostałam przedstawiona jako ta pani, co szyje maskotki i wydała książki. Jest stąd, jest nasza, ale nikt jej nie zna. Nikt? Pasuje mi to. 

 

A czy Tobie to Głogówku pasuje, że nikt nie wie, gdzie leżysz. Nikt nie wie, że w czasie potopu szwedzkiego byłeś przez chwilę stolicą Polski. Ukrywał się tu Jan Kazimierz. Przebywał tu także Ludwik van Beethoven. Masz piękne zabytki, które popadają w ruinę i piękną zapomnianą historię. 

 

To nie tak, że nikt mnie nie zna. Przecież to miasto mnie zna. Widziało, jak stawiam pierwsze kroki, słyszało moje pierwsze słowa. Tu odniosłam każdy drobny sukces i każdą porażkę. 

 

To miasto zna bardzo dobrze mój śmiech i widziało każdą łzę To miasto widziało mnie nago. Nie wiem, czy sąsiad też, bo chyba okna nie zasłoniłam. 

 

Wie, jaką byłam cichutką nieśmiałą dziewczynką. Często samotną i zagubioną. Widziało, jak żarliwie się modliłam i jak zataczałam, próbując pijana wrócić do domu.

 

Wie, jak nie radziłam sobie w każdej kolejnej pracy i przyprowadzałam kolejnego faceta. Nie wiem, czy mi współczuło w duchu, czy wyzywało od dziwek i nieudaczników. 

 

Widziało, jak nie potrafię jechać rowerem. Potem samochodem i wywracam się na łyżwach. 

 

 Siadywałam na ławce w parku i szeptałam gorące prośby, wpatrując się w jedno drzewo, jakby to był mój jedyny Bóg, bo tylko to dawało mi poczucie, że mogę coś zrobić w sytuacjach bezsilności. 

 

To miasto widziało moje wesele, małżeństwo i zaróżowiło niebo, kiedy wszystko się skończyło. Nie mam przed nim tajemnic. Nic nie potrafię ukryć. 

 

Myślałam, że znam je tak dobrze, jak ono mnie i że siebie nie lubimy za bardzo. Uciekałam pociągami, by na chwile się stad wynieść i wracałam niechętnie. 

 

I wtedy kogoś tu przywiozłam. Jedziemy razem z bratem autobusem do mojego zadupia. Brat patrzy zdziwiony, jak mój towarzysz nagrywa telefonem widoki za oknem. A za szybą przecież nic tylko pola, i pola, i pola. 

- A bo on z Warszawy. 

Śmiejemy się z bratem. Towarzysz przewraca oczami. No prawie z Warszawy. Z tez niedużego miasta, ale tam mają sklepy po 17 otwarte i w życiu nie widział tyle pól wokoło. 

 

Spacerujemy i widzę nowe budynki, które mijałam codziennie. Nową ścieżkę między drzewami. 

Idziemy dalej, niż nogi dają radę. 

-Pamiętam, jak koleżanki mówiły, że do tamy jest daleko. 

-A gdzie ta tama? 

 -Była jakieś 10 km temu. 

 

Nie mieliśmy wtedy auta, prawka. Zostaliśmy tu dla kota, odcięci od świata, z motorkiem w d... nogach, czekając na przesiadki i biegając pieszo. Ja bez pracy. On na zdalnej. Tu było taniej. 

 

- No i utknęłaś tu na dobre. 

- Chyba tak. Coś mnie tu ciągle zatrzymuje. 

- Dalej nienawidzisz tego miasta? 

- Kiedy jest tu ktoś, kogo kocham... W sumie jest mi dobrze. 

 

 Pierwszy tir, drugi tir, trzeci... Dobranoc

 

Jeśli ktoś z Głogówka to czyta i rozpoznał tu swoje dzieła, niech wie, że podziwiam go całym sercem. 

Przedstawiłam to miasto od strony tej mniej znanej, ale jest tu też wiele turystycznych miejsc z ciekawą historią, które warto odwiedzić. 

Pozdrawiam wszystkich pracowników firm transportowych pomagających w rozwoju naszych okolic.  Głogówek to piękne spokojne miasto.  No i te daniele to najpiękniejsze "mini zoo" które kocham odwiedzać :)

 

Zapraszam na Pracownię Kotołaka i zachęcam do zakupu moich książek. E-booka chętnie wyślę w zamian za opinię w sieci :)