Czego można nauczyć się od dzieci?

 

Wśród dzieci obracam się niemal cały czas. Można się wiele od nich nauczyć.

1. Szczerości.

 Pilnuję małego chłopca. Ten się spokojnie bawi, w telewizji leci jakiś teledysk. Nagle wzrok dziecka kieruje się na ekran. 

- Ta pani ma takie duże cycki.  - Następnie patrzy na mnie. - Nie martw się, tobie też urosną, jak dorośniesz.  

(A że dorosła już wtedy była, to chyba muszę się pogodzić z losem xD)

2. Wyobraźni. 

Bawię się z małą dziewczynką zabawkami wymyślony przez nią scenariusz. 
– Lalka zemdlała, trzeba ją ratować!
– Wezwiemy karetkę? - pytam. 
Dziewczynka rozgląda się po zabawkach.
– Nie mamy karetki, ale mamy wannę!
Pakujemy lalkę do wanny i wieziemy do szpitala. Chwilę potem tą samą wanienką jechałyśmy po wodę na kawę. Ową wodę nalałyśmy do czajnika właśnie z tej wanny. Do kawy dostałam pluszowego pieska na talerzu.
– Ale to jest piesek. Hau hau.
– Nie szkodzi. Możesz go zjeść.
Najwidoczniej preferują chińszczyznę.

3. Radości z małych rzeczy.

– Chodź szybko na dwór, muszę ci coś pokazać.
– Teraz?
– Tak teraz szybko, szybko chodź. (…) Zobacz to ślimak Stefan.
Tak więc stoję i podziwiam kamień, który faktycznie wygląda jak ślimak.

4. Dotrzymywania obietnic.

Pada deszcz, boli głowa, szef w pracy dał w kość, co z tego skoro obiecaaaaaaaaaaałaś iść na plac zabaw. Kto tego nie zna?

5. Dochowywania tajemnic.

Podsłuchana rozmowa brata z siostrą:

– Znalazłam twój prezent na dzień dziecka, jest w szafie, pokaże ci, ale nic nie mów rodzicom i pamiętaj, że masz się zdziwić i cieszyć.

 

***

Ten post miał się pojawić w Dniu Dziecka, ale kto by miał czas w taki dzień na bloga, na dodatek dni miasta Kędzierzyna-Koźla wypadły, a tam Luxtorpeda :D. Wszystko byłoby cudowne, gdyby nie moja migrena :(.

Trochę spóźniona najmłodszym życzę, by spełniały swoje marzenia i nie dorastali zbyt szybko. Niech dziecięca radość tkwi w was na zawsze. A dorosłym, którzy też byli przecież dziećmi, by odnaleźli w sobie tę cząstkę, która potrafi się bawić.

"Pisarz jest dzieckiem zamkniętym w wyimaginowanym świecie fantazji. Kiedy dziecko się bawi, zachowuje się jak pisarz i tworzy własną rzeczywistość. Człowiek dorosły przestaje się bawić, rezygnuje z tego procesu na rzecz czegoś innego: pracy, obowiązków, domu. Jednak raz zaznanej przyjemności trudno się wyrzec." - "Zwilczona" Adrianna Trzepiota